طوفان ..

بازهم جروبحث تلخ .. نمیدانم چرا پر بودم از خشم .. با کوچکترین جرقه ای این خشم آتش گرفت و یک روز تمام شعله اش خاموش نشد .. نمیدانم چرا گاهی اینگونه میشوم .. تلخ و سرد و بیرحم .. و به قول یار خودخواه .. خشم چنان وجودم را در برمیگرفت که احساس میکردم خون در مغزم فوران میکند .. چنان بر یار میتازیدم که گویی او نه مهربانترین و عزیزترین من بلکه گویی دشمن چندین ساله ام است .. چه حرفها که نگفتم .. بعضی حرفها را تعمدا میزدم تا به حرف آید .. تا عصبانی شود .. تا عکس العمل نشان دهد .. اما او هیچ نمیگفت و این دیوانه ترم میکرد .. و سرانجام شعله های این خشم با اشک خاموش شدند .. هرچه خشم بود با اشک از چشمانم سرازیر شد و تمام شد .. حالا من مانده ام و حرفهایی که زده ام و حرفهایی که شنیده ام .. و یاری که میگفت این روزها و این حرفها را فراموش نخواهد کرد .. نمیدانم .. یار مساله را بغرنج میداند .. مساله چنین دعواهای ماهانه را .. میگوید برویم پیش مشاور .. و من گمان میکنم مشکل خاصی نیست و طبیعی ست .. وقتی هر دویمان این قدر تحت فشاریم به گمانم طبیعی ست اینگونه سر رفتن ها .. ولی یار فکر میکند مساله وخیم تر از این است .. نمیدانم ..

+ داستان را برای هر کس تعریف کنم حق را به یار میدهد .. همه حق را به یار میدهند .. او زیادی خوب است .. اما کسی از فشارهایی که من تحمل میکنم خبر ندارد .. هیچ کس جز خود یار .. او نزدیکترین رفیق من است .. اما .. نمیدانم .. شاید نباید همه گلایه ها را گفت .. شاید باید به فکر رفیق دیگری بود برای بردن گلایه های یار پیش او ..

+ تصمیم گیری برای دکتری نخوندن یار به گمانم بی آنکه بدانم برایم بزرگ و سخت بوده است .. به گمانم این خشم نشات گرفته از اضطراب همین تصمیم بود ..

+ من هنوز هم نمیتوانم خودم را با شیوه زندگی یار و خانواده اش تطبیق دهم .. تصمیم گیری های دقیقه نودی .. حالا ببینیم چه پیش می آید ها و .. من آدم این جور زندگی نیستم ..

+ خدایا .. جایت خیلی خالی ست در زندگیمان ..