میم میم ..

میدانی ؟ حتی در خوش بینانه ترین تصوراتمان هم گمان نمیکردیم من و تو با فاصله 3 ماه عقد کنیم .. من عروس اخرین روز خرداد باشم و تو عروس نیمه مهر .. و باز هم در بدبینانه ترین تصوراتمان هم نمیگنجید که یک ماه باشد که تو عقد کرده باشی و ما یک بار هم تلفنی باهم حرف نزده باشیم .. وقتی به این همزمانی غیرقابل تصور روزهای نامزدیمان فکر میکنم تمام درونم پر میشود از غم .. میدانم بعدها حسرت این روزها را خواهم خورد .. روزهایی که میتوانستیم باهم بگذرانیمش .. اما میترسم .. برای من شکستن دوباره غرورم سخت نیست .. اما میدانم این داستان بارها و بارها تکرار خواهد شد .. و من از تکرار دوباره اشکهایم میترسم .. از تکرار دوباره روزی که نشستم و با صدای بلند زار زدم .. تو نقطه گذاشتی پایان خاطرات پانزده ساله مان و من شیون کردم .. من میترسم از تکرار دوباره ی روزهایی که هر روز عکس دونفره تان را با چشمانی تار از اشک نگاه میکردم .. روزهایی که هر روز صبح قبل از اداره صفحه ات را چک میکردم به امید دیدن عکس تازه ای ..

میبینی چه قدر فرق داریم باهم؟ میبینی من کجای زندگی توام و تو کجای زندگی من ؟ و همین تفاوت باعث میشود هزار بار هم که برگردم باز این قصه تکرار شود .. به خاطر همین سعی میکنم عاقلانه ترین و کم ضررترین راه را انتخاب کنم .. یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی پایان ..